Η περίοδος της σιωπής, της άτονης πνοής μοιάζει σιγά σιγά στο φως να ξεθωριάζει. Σαν πάγος που λιώνει στις άκρες της ζωής και ό,τι έκρυβε βαθιά, τώρα το φανερώνει. Κάτι ζεστό, επίμονα σου ψιθυρίζει - που ακούγεται πολύ έντονα, για να είναι παραίσθηση - σου δίνει τη δύναμη πια το κρύο περίβλημα να σπάσεις, αφού αυτό που πλησιάζει δεν είναι απλά μυθοπλασία της φαντασίας. Είναι μια επίμονη παράδοξη φωτιά, που φλέγεται σιγά σιγά, όχι για να σε εξαντλήσει, εμφανίζεται, για να κάψει όσα άφησες στο χώμα πάνω ξεχασμένα.Οπότε, λοιπόν, δεν είναι πια μια αναμονή αλλά παλμός που ηχεί, μια υπόσχεση βουβή. Κι αυτή ατονία, η παλιά φυλακή, φλέγεται από έναν ερχομό που φέρνει στη ζωή.
Ναταλία Μπ., Α5