Μήπως είμαι παιδί;

Ιδέες έρχονται και φεύγουν

Στίχοι μπερδεύονται

Κοιτά ο Έρωτας από ψηλά και γελά

Αδύνατο να τον περιγράψεις στο χαρτί

Κι όμως εύκολο να τον νιώσεις

Έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις

Σου χτυπάει την πόρτα της καρδιάς

Φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή

Σε κάνει να φέρεσαι σαν παιδί

 - μήπως είμαι παιδί; -

Να γελάς με τα πιο κρύα αστεία

Να σκέφτεσαι ένα πρόσωπο όλη νύχτα

Να μιλάς συνέχεια για εκείνο

Να περιμένεις μήνυμά του

Σαν να περιμένεις την απόλυτη ευτυχία

Αλλά η ερώτηση που σπάει καρδιές

Πάντα περιμένει στη γωνία

«΄Αραγε με αγαπά το ίδιο;»

Και κάπως έτσι διασκεδάζει ο Έρωτας από ψηλά!

 

Τσαμπίκα Συντυχάκη, Α2