Make a wish

 

Σ’ ένα δωμάτιο λευκό, με μηχανήματα σιωπηλά,

γεννιέται μια ευχή μικρή, μα δυνατή βαθιά.

Εκεί που ο πόνος στέκεται σαν σκιά βαριά,

ένα παιδί ψιθυρίζει όνειρα φτερωτά.

Απ’ τη μια, φόβος, αγωνία, μέρες μετρημένες,

απ’ την άλλη, αστέρια ζωντανά και ελπίδες φωτισμένες.

Στο ίδιο βλέμμα συνυπάρχουν

δάκρυ και χαμόγελο,

νύχτα και αυγή.

Το Make-A-Wish δεν αλλάζει τη μοίρα,

μα αλλάζει τη στιγμή.

Εκεί που το «δεν μπορώ» βασιλεύει,

ανθίζει το «ονειρεύομαι».

Ένα παιδί ζητά να πετάξει,

ενώ το σώμα του κουράστηκε να περπατά.

Ένα άλλο ζητά να συναντήσει έναν ήρωα,

γιατί θέλει να νιώσει και το ίδιο δυνατά.

Κι έτσι συγκρίνονται δύο κόσμοι:

ο κόσμος της μάχης και ο κόσμος της καρδιάς.

Ο ένας πονά, ο άλλος θεραπεύει,

όχι το σώμα —

μα την ψυχή που αντέχει.

Γιατί οι ευχές των παιδιών

δεν είναι απλές επιθυμίες.

Είναι φως σε σκοτεινούς διαδρόμους.

Είναι ένα χέρι που πιάνει το όνειρο,

όταν όλα τα άλλα αφήνουν.

Είναι ζωή που ψιθυρίζει,

όχι με φωνή δυνατή,

 

μα με καρδιά γενναία:

«Ακόμα κι εδώ, αντέχω και ονειρεύομαι.»

Καλλιόπη Καμπάκη, Α3