Λυγμός σε Θλιβερό Τραγούδι

 

 

Σαν άδειο σπίτι που ξεχνά του

ήλιου τη λιακάδα, είναι η αγάπη

που κρατά μια σιωπηλή λαμπάδα.

Δεν κατοικεί σε δείπνα ακριβά

και σε φτηνά λουλούδια, είναι ο

λυγμός που πνίγεται σε θλιβερά

τραγούδια.

 

Είναι το χέρι που ζητάς και

πιάνεις τον αέρα, η μοναξιά που

μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Σαν

την αυγή που σε βουτά μες στην

παλιά ομίχλη, εκεί που η τύχη τη

ζωή στα δυο την έχει κόψει.

 

Δεν την στολίζουν οι κορδέλες,

ούτε τα δώρα τα ακριβά,

γιατρεύει μόνο τις καρδιές που

ζουν στα σκοτεινά. Είναι η ρίζα

που πονά μες στο στεγνό το

χώμα, μια λέξη που δεν βρήκε πια

το δρόμο για το στόμα.

 

Κι αν οι χειμώνες πλάκωσαν και

οι γιορτές τελειώνουν, υπάρχουν

μάτια που κρυφά μες στη σιωπή

παγώνουν. Γιατί η αγάπη η

αληθινή, ποτέ της δεν πεθαίνει,

φλόγα ακοίμητη που ζει σ’ αυτήν

την οικουμένη.

 

Στέφανος Καλαμόκεχρος, Γανθ1