Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026

Για τη στεναχώρια...

 

If you feel like you have absolutely nothing left in this world, please remember that you have tomorrow. A new chance in living, a new chance at fixing an old friendship. A chance to call your mum or dad, a chance to clean your room, eat better, sleep better and maybe even fall in love. I found myself sitting on the edge of death and just before I closed my eyes for the last time, I heard this tiny voice in the back of my head say “Remember, you still have tomorrow”, and the fact that I hadn’t ended it yet, meant something, right? I still have hope in my heart, a tiny bit of it, that made me realise that I still might have a reason to stay, buried under the exhaustion, the pain, the numbness. Because if I actually had nothing left, I wouldn’t have paused nor listened to it. That tiny pause was not the kind that saves you, but the kind that still begs to hold on, just a bit longer and sometimes hope is small, microscopic, it’s not a vacation, a plan, or even a reason. It’s merely just the inability to say this is the end, right now, and mean it with every fiber of your damaged soul. That little hope is the reason that four years from now, you're standing in front of the mirror, hands shaking, mouth empty, and mind racing, thinking about that version of you that almost wasn't here today, writing this. It’s the reason,there are special moments waiting for you, so beautiful that you would destroy if you could see them now. The two little things that everybody needs in this world is the belief in a good tomorrow and the hope that there is actually something special just for them. Not because they are going to fix all the broken, skinned, diseased parts of them, but because they keep us here long enough to allow life to surprise us. So if you’re still here even exhausted and unwilling, that means there’s still hope and sometimes the tiniest bit of  it can give you the rest of your life…

           Α.Τ.

           Για όποιον έχει ανάγκη να ακούσει κάτι τἐτοιο...

Λυγμός σε Θλιβερό Τραγούδι

 

 

Σαν άδειο σπίτι που ξεχνά του

ήλιου τη λιακάδα, είναι η αγάπη

που κρατά μια σιωπηλή λαμπάδα.

Δεν κατοικεί σε δείπνα ακριβά

και σε φτηνά λουλούδια, είναι ο

λυγμός που πνίγεται σε θλιβερά

τραγούδια.

 

Είναι το χέρι που ζητάς και

πιάνεις τον αέρα, η μοναξιά που

μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Σαν

την αυγή που σε βουτά μες στην

παλιά ομίχλη, εκεί που η τύχη τη

ζωή στα δυο την έχει κόψει.

 

Δεν την στολίζουν οι κορδέλες,

ούτε τα δώρα τα ακριβά,

γιατρεύει μόνο τις καρδιές που

ζουν στα σκοτεινά. Είναι η ρίζα

που πονά μες στο στεγνό το

χώμα, μια λέξη που δεν βρήκε πια

το δρόμο για το στόμα.

 

Κι αν οι χειμώνες πλάκωσαν και

οι γιορτές τελειώνουν, υπάρχουν

μάτια που κρυφά μες στη σιωπή

παγώνουν. Γιατί η αγάπη η

αληθινή, ποτέ της δεν πεθαίνει,

φλόγα ακοίμητη που ζει σ’ αυτήν

την οικουμένη.

 

Στέφανος Καλαμόκεχρος, Γανθ1

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026

Make a wish

 

Σ’ ένα δωμάτιο λευκό, με μηχανήματα σιωπηλά,

γεννιέται μια ευχή μικρή, μα δυνατή βαθιά.

Εκεί που ο πόνος στέκεται σαν σκιά βαριά,

ένα παιδί ψιθυρίζει όνειρα φτερωτά.

Απ’ τη μια, φόβος, αγωνία, μέρες μετρημένες,

απ’ την άλλη, αστέρια ζωντανά και ελπίδες φωτισμένες.

Στο ίδιο βλέμμα συνυπάρχουν

δάκρυ και χαμόγελο,

νύχτα και αυγή.

Το Make-A-Wish δεν αλλάζει τη μοίρα,

μα αλλάζει τη στιγμή.

Εκεί που το «δεν μπορώ» βασιλεύει,

ανθίζει το «ονειρεύομαι».

Ένα παιδί ζητά να πετάξει,

ενώ το σώμα του κουράστηκε να περπατά.

Ένα άλλο ζητά να συναντήσει έναν ήρωα,

γιατί θέλει να νιώσει και το ίδιο δυνατά.

Κι έτσι συγκρίνονται δύο κόσμοι:

ο κόσμος της μάχης και ο κόσμος της καρδιάς.

Ο ένας πονά, ο άλλος θεραπεύει,

όχι το σώμα —

μα την ψυχή που αντέχει.

Γιατί οι ευχές των παιδιών

δεν είναι απλές επιθυμίες.

Είναι φως σε σκοτεινούς διαδρόμους.

Είναι ένα χέρι που πιάνει το όνειρο,

όταν όλα τα άλλα αφήνουν.

Είναι ζωή που ψιθυρίζει,

όχι με φωνή δυνατή,

 

μα με καρδιά γενναία:

«Ακόμα κι εδώ, αντέχω και ονειρεύομαι.»

Καλλιόπη Καμπάκη, Α3 

Στη μητέρα μου

 

Μερόνυχτα στο πλευρό μου στις δύσκολες στιγμές

Στο πλευρό μου στις απότομες αλλαγές

Στο πλευρό μου σε στενοχώριες και χαρές

Αλλά στο δικό σου πλευρό κανείς

 

Θυσιάζεις στιγμές απ’ τον ανύπαρκτο χρόνο σου

Ενώ εξασφαλίζεις σε μένα άπλετο

Οπότε, καλή μου μητέρα, θα είμαι εγώ στο πλευρό σου

Να σου δίνω όσο αέρα μπορώ απ΄τον δικό μου

Για να μπορείς να αναπνέεις ανθρώπινα ξανά

 

Στο πλευρό σου θα είμαι χωρίς να το ζητήσεις

Στο πλευρό σου θα είμαι χωρίς να το σκεφτώ

Αλλά πάντοτε θα ξέρεις

Πως θα’ χεις κάποιον για να στηριχτείς

 

Τσαμπίκα Συντυχάκη, Α2 

Για τη στεναχώρια...