Οι τρεις κοινοί μας τόποι

 

Οι τρεις κοινοί μας τόποι: ο φόβος, που ρίζωσε στις σιωπές μας, η ενοχή, που έδεσε τις ψυχές μας, κι ο πόνος, που έμεινε να μας θυμίζει όσα δεν τολμήσαμε να πούμε.

Μα μέσα από αυτούς, αναδύθηκε η αλήθεια μας, τραχιά και αδιαπραγμάτευτη, σαν θάλασσα που δεν ησυχάζει.

Ο φόβος μας κράτησε μακριά, και η ενοχή μας πνίγει ακόμα, μα ο πόνος είναι η γέφυρα, που συνδέει όσα έφυγαν με όσα θα 'ρθουν.

Και τώρα, στις σκιές τους, περπατάμε ξανά μαζί, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει επιστροφή, μόνο μια ατελείωτη πορεία προς την αλήθεια, που ίσως, τελικά να μας ελευθερώσει.

Και όπως ψιθύρισε κάποτε ο Καζαντζάκης, η καρδιά του ανθρώπου είναι «ένας κλειστός λάκκος αίμα, κι άμα ανοίξει, τρέχουν να πιουν και να ζωντανέψουν όλοι οι διψασμένοι απαρηγόρητοι ίσκιοι, που ολοένα και πυκνώνουνται δίπλα μας και σκοτεινιάζουν τον αγέρα.»

Ο πόνος μας έμαθε να αγαπάμε χωρίς εγωισμό, χωρίς φόβο. Μας έδειξε ότι οι πληγές δε γιατρεύονται, παρά μόνο αν τις αγκαλιάσουμε, αν τις επιτρέψουμε να μας μεταμορφώσουν.

Και ίσως τελικά, να βρούμε τη γαλήνη στη φωνή του χάους, εκεί που ο φόβος, η ενοχή και ο πόνος θα γίνουν απλώς αναμνήσεις, και η καρδιά μας θα βρει το φως αναστενάζοντας την αλήθεια.

Μαριάννα Καλαεντζή, Β4

«Ποτέ δεν είχε να κάνει με το σώμα»

 

12/11/24 & 27/11/24 & 28/11/24

Δεν σκέφτομαι πλέον. Οι φωνές υπερηχούν από τη δική μου. Η πείνα αποσιωπά κάθε σκέψη στο κρανίο μου. Αυτό ήταν το σχέδιο.

Δεν περιποιούμαι τον εαυτό μου. Το σώμα μου είναι η κατοικία της ψυχής μου και τίποτα παραπάνω. Το όργανο όλων των ψεύτικων χαμόγελων και των δειλών βημάτων. Αυτό που στέκεται ακίνητο σε όλες τις ανούσιες συζητήσεις. Καλυμμένο από χαρακές που σχηματίζουν τη λέξη «βάρος».

Δεν μιλάω. Δεν έχω τη δύναμη να συνθέσω συλλαβές, ώστε να βγει νόημα.

Δεν ακούω. Απλώς αντικρίζω ανθρώπους να ανοιγοκλείνουν τα χείλη τους, συμφωνώντας σαν το καλό κοριτσάκι που ήθελαν πάντα να είμαι.

Πλέον κοιτάω. Αν όχι τα πλακάκια του πατώματος, τότε τους άλλους, αλλά ποτέ στα μάτια. Κοιτάω και μέσα από το βλέμμα μου ουρλιάζω, ελπίζοντας πως κάποιος θα με ακούσει.

Πλέον μυρίζω. Η όσφρησή μου με τιμωρεί, μου λέει συνεχώς τι να κάνω. Σαν μια συμβουλή που δε ζήτησα ποτέ. Με ενεργοποιεί. Με μετατρέπει σε ζώο ενδιαφερόμενο μόνο για επιβίωση.

Ένα γερασμένο δέντρο σε μια σκιά, με ξεραμένα κλαδιά και μια κουφάλα που σχεδόν το καταβάλλει.

Ποτέ δεν είχε να κάνει με το σώμα.

Έχει να κάνει με την πείνα για ζωή που χάθηκε μαζί την πραγματική.

Έχει να κάνει με τον τρόπο που τυλίγεσαι στην άκρη των δωματίων, για να είσαι όσο πιο μικροσκοπική γίνεται.

Έχει να κάνει με το στοίχημα που βάζεις με τον εαυτό σου για το πόση δυσφορία αντέχεις.

Πήγα να ουρλιάξω και βγήκε εμετός.

Θέλω να γίνω σαν πίνακας ζωγραφικής. Η ομορφιά του πόνου μέσα να αντιστοιχεί αυτή στο εξωτερικό. Να είμαι η τραγωδία της κοινωνίας που δεν αντέχουν να δουν.

Θέλω ο οργανισμός μου να ξεκινήσει να τρώει τη συνείδησή μου, για να επιβιώσει. Όπως έφαγε και ο Κρόνος τα παιδιά του.

Θέλω να δω τους άλλους να τρομάζουν με την αλήθεια μου. Να τρομάζουν στην όψη των ματωμένων μου χεριών. Να δουν την απόδειξη ότι υποφέρω. Και όταν δεν έχουν τι να πουν, να δημιουργήσω την πλάνη πως νοιάζονται και για το ματωμένο εσωτερικό.

Ποτέ δεν είχε να κάνει με τη μέτρηση θερμίδων.

Με τη μέτρηση του πόνου είχε να κάνει.

Χρυσάνθη Κατσιδώνη, Β1

Μία νέα χρονιά λογοτεχνικών αποδράσεων ξεκινά!

Σας καλωσορίζουμε για μία ακόμα χρονιά στις λογοτεχνικές μας αποδράσεις! Ελπίζουμε να αγκαλιάσετε και φέτος την προσπάθειά μας και να μας συντροφεύσετε στις λογοτεχνικές μας αναζητήσεις! Οι μαθητές και οι μαθήτριες του 4ου ΓΕ.Λ. δηλώνουν έτοιμοι να σας συναρπάσουν! Καλή ανάγνωση σε όλους και όλες!

 

 

 

                                    

«Φόνισσα», ένας ακόμη θησαυρός της ελληνικής λογοτεχνίας

 

«Φόνισσα», ένας ακόμη θησαυρός της ελληνικής λογοτεχνίας

   «Η Φόνισσα» του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη αποτελεί έναν σημαντικό σταθμό της ελληνικής λογοτεχνίας. Το βιβλίο εξετάζει σε βάθος  την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχολογίας και αναδεικνύει σημαντικές πτυχές της κοινωνίας της εποχής του.

Η πλοκή επικεντρώνεται γύρω από τη μορφή της Φραγκογιαννούς ,δηλαδή της φόνισσας. Πρόκειται για μια γυναίκα με σκοτεινό παρελθόν και πεποιθήσεις που την οδηγούν σε ενέργειες με ισχυρές συνέπειες. Ο Παπαδιαμάντης, με το χαρακτηριστικό του ύφος, ανασταίνει ζωηρά την ατμόσφαιρα της εποχής, που παρασύρει  τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι στον κόσμο των πρωταγωνιστών.

Η ψυχολογική ανάλυση των χαρακτήρων του βιβλίου αναδεικνύει την ποικιλία των συναισθημάτων και των αντιφάσεων που διακατέχουν τους πρωταγωνιστές. Η Φόνισσα  εμφανίζεται ως πολυδιάστατος χαρακτήρας, με βάθος και συναισθηματικό  πλούτο, προσφέροντας στον αναγνώστη τον προβληματισμό για την φύση του κακού και την επίδρασή του στην ανθρώπινη ψυχή.

Το βιβλίο αντιμετωπίζει θέματα όπως οι κοινωνικές ανισότητες, η αποξένωση και ο ρόλος της γυναίκας στην κοινωνία της εποχής. Προκαλεί  συναισθηματικές αντιδράσεις, ηθικά διλήμματα, και  ενεργοποιεί σκέψεις γύρω από θέματα όπως η δικαιοσύνη, η ευθύνη και η ανθρώπινη φύση.

 

Μαρία Χ., Β' 6

Ο μοχθηρός πρίγκιπας

Ο μοχθηρός πρίγκιπας

 «The cruel prince» ή σε μετάφραση «Ο μοχθηρός πρίγκιπας» είναι το πρώτο βιβλίο φαντασίας της τριλογίας  «The folk of heir» της Holly Black. Aκολουθεί την ιστορία της δεκαεφτάχρονης Τζουντ Ντουάρτε στον μαγικό κόσμο του Eλφχεϊμ (Elfhame). Η Τζουντ, ως ένα θνητό και δυναμικό κορίτσι ανάμεσα σε μαγικά πλάσματα  που δεν μπορούν να πουν ψέματα, αλλά μπορούν να  ξεγελάσουν  με παλιά ρητά, ένιωθε πάντα πως δεν ανήκει  εκεί. Με τη στέψη του καινούργιου βασιλιά να πλησιάζει, η Τζουν για πρώτη φορά στη ζωή της μπορεί να γίνει αυτό για το οποίο προπονείται από τότε που ήρθε στο Eλφχεϊμ, ιππότης/βοηθός του βασιλιά. Για να γίνει όμως, πρέπει να περάσει διάφορες δοκιμασίες. Θα τα καταφέρει όμως, αφού ο αδελφός του νέου βασιλιά της βάζει εμπόδια; Πώς θα χρησιμοποιήσει την ικανότητά της να μπορεί να λέει ψέματα;

Αυτό το βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ, διότι είμαι ένα άτομο που δεν συνηθίζει να διαβάζει βιβλία φαντασίας, αλλά το θεώρησα εύκολο να το διαβάσεις, καθώς χάνεσαι μέσα σε αυτό τον μαγικό κόσμο με τόσους διαφορετικούς χαρακτήρες και προσωπικότητες.  Ακόμη, στην πρώτη σελίδα βρίσκεται ο χάρτης του κόσμου της Ελφχεϊμ και λειτουργεί βοηθητικά. Το βιβλίο αυτό αναφέρεται σε σημαντικά θέματα, όπως το θέμα του εκφοβισμού, της χαμηλής αυτοεκτίμησης και των προβλημάτων που βιώνουν πολλές οικογένειες. Τέλος, έχει μια ενδιαφέρουσα ανατροπή στην πλοκή που σε κάνει να θέλεις να διαβάσεις επειγόντως το επόμενο βιβλίο.  Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Μ. Χ. Α7