H Αυγή Μίας Νέας Αρχής

Το ποίημα είναι αφιερωμένο στα παιδιά που δίνουν σε λίγο καιρό πανελλαδικές, και ειδικότερα στους τελειόφοιτους της ομάδας μας!

 

Φτερά λευκά, όνειρα

ζωγραφισμένα, μια νέα σελίδα,

έτοιμη να γραφτεί. Της Τρίτης

Λυκείου η αυλαία πέφτει, κι η

καρδιά χτυπά για το αύριο που

έρχεται. 

 

Πανελλήνιες, ο δρόμος ανοιχτός,

μια πρόκληση, μια μάχη, ένας

αγώνας. Με δύναμη, θέληση και

πείσμα δυνατό, θα φτάσετε στην

κορυφή, θα βγείτε νικητές.

 

Μέρες και νύχτες, μελέτη

ατέλειωτη, γνώσεις που

σμιλεύουν το μυαλό και την ψυχή.

Μαζί με τους φίλους, μια αγκαλιά

ζεστή, θα στηρίξετε ο ένας

τον άλλον, σ' αυτή τη διαδρομή.

 

Και όταν η αγωνία κορυφωθεί,

και το άγχος σαν θάλασσα σκεπάσει,

θυμηθείτε τα όνειρα που σας

καλούν, την ελπίδα που σαν φάρος

θα σας οδηγήσει.

 

Στις αίθουσες των εξετάσεων, με

θάρρος και ηρεμία, θα απαντήσετε

στις ερωτήσεις, με γνώση

και σοφία. Και όταν η τελευταία λέξη

γραφτεί, θα νιώσετε περήφανοι,

για όσα καταφέρατε.

 

Φτερά λευκά, όνειρα που πετούν,

μια νέα αρχή, μια ζωή ολόκληρη

 μπροστά. Τέλος σχολικής

ζωής, μια στιγμή ορόσημο που

ανοίγει τις πόρτες στο μέλλον,

το λαμπρό.

                                                                                                                       Στέφανος Καλαμόκεχρος, Β4

Σαν να ήταν το τελευταίο βράδυ

 

Και βρέθηκα εδώ.

Μόνη.

Σ’ ένα σταυροδρόμι ανάμεσα σε όσα

πίστεψα και σε όσα διαλύθηκαν σαν καπνός.

Προδομένη απ’ τους ανθρώπους – εκείνους

που κάποτε φώτιζαν τις νύχτες μου, και

τώρα έγιναν σκιά.

Πληγωμένη, όχι από τις πράξεις μόνο, αλλά

από τη σιωπή τους.

Και το πιο σκληρό απ’ όλα; Παρεξηγημένη.

Σαν να μη φώναξα ποτέ την αλήθεια μου.

Σαν να μην άγγιξα ποτέ με καθαρότητα

το βλέμμα τους.

 

Ήταν άνοιξη όταν μπήκε στη ζωή μου, αλλά

έγινε χειμώνας, προτού το καταλάβω.

Κάθε λέξη του κάποτε ήταν μελωδία, κι

όμως τώρα ηχεί σαν ψεύτικος απόηχος.

Δεν ήταν μόνο ο χωρισμός που έσπασε τον

καθρέφτη. Ήταν το πώς έγινε.

Το πώς κάποιο χέρι – τρυφερό στην όψη, μα

κοφτερό στη ρίζα – μπήκε αθόρυβα, σαν

φίδι στην καρδιά μου, φορώντας προσωπείο

φιλίας.

Και λίγο λίγο, σκόρπισε δηλητήριο στις

ρωγμές.

Μεγάλωσε τη σκιά, μέχρι που ο ήλιος

έσβησε.

 

Δεν ήμουν τέλεια. Μα ήμουν αληθινή.

Κι όταν αγαπώ, αγαπώ με κάθε μου ανάσα.

Εκείνο που πονάει δεν είναι η απώλεια, αλλά

η διαστρέβλωση της αλήθειας μου.

Εκείνο που ματώνει δεν είναι το τέλος, αλλά

το πώς με ζωγράφισαν στα μάτια

των άλλων.

 

Κι όμως, όπου κι αν πας, θα σε ακολουθώ.

Όχι από ανάγκη, μα από αξιοπρέπεια.

Για να σου θυμίσω τι πέταξες.

Για να κρατάω άγρυπνη την αλήθεια μου –

τραχιά, αδιαπραγμάτευτη, ακέραια.

Γιατί αυτό ήταν το τελευταίο βράδυ…

Κι εγώ το έζησα ολόκληρη.

Εσύ;

                                                                                                                   Μαριάννα Καλαεντζή, Β4

Τέμπη: Δύο Χρόνια Πόνος, Δικαιοσύνη Ζητάμε

 

Στα Τέμπη, σιωπή βαριά, δύο 

χρόνια πικρό δάκρυ, κι η μνήμη 

καίει, πικρή, σαν πληγή που 

επιζητά γιατρειά.

Τα τρένα τρέχουν ξανά, μα η λύπη 

παραμένει, κι η φλόγα της οργής, 

σαν λάβα, δεν σβήνει.

Φωνές σβηστές, ψυχές χαμένες, 

όνειρα σπασμένα, κι ένα «γιατί» 

βουβό, που ρωτάει, βασανισμένα.

«Δεν έχω οξυγόνο», η κραυγή που 

πάγωσε τον χρόνο, θα ακουστεί 

σε όλη την Ελλάδα, για να μην 

ξεχάσουμε τον πόνο.

Στα Τέμπη, μαύρη τρύπα, που 

ρουφά τη δικαιοσύνη, κι η αλήθεια, 

σαν φάντασμα, περιφέρεται θλιμμένη.

Δύο χρόνια πέρασαν, μα οι πληγές 

δεν κλείνουν κι η μνήμη των 

νεκρών, σαν φάρος, μας οδηγεί.

Για να μην ξανασυμβεί, για να μην 

ξεχαστούν, τα Τέμπη, σύμβολο 

πόνου, για πάντα θα θυμόμαστε.

 

                                                    Από τον μαθητή του Β4, Στέφανο Καλαμόκεχρο