Στο κατώφλι του Εικοσιέξι

Σαν το πουλί που κελαηδά σε 

κλώνους χιονισμένους, και

χαιρετά τους περαστικούς

και τους λησμονημένους, έτσι

προβάλλει ο καιρός, η νέα η

χρονιά, να φέρει βάλσαμο γλυκό

σε κάθε μια γωνιά. Το 2026

μες στο χορό του μπαίνει,

σαν μια υπόσχεση παλιά, μα πάντα

ευλογημένη.

 

Κρατά στα χέρια του κρασί, κρατά

χρυσό σιτάρι, να μη μείνει κανείς

φτωχός, να μη χαθεί η χάρη. Να

σβήσουν τα παράπονα, να πάψουν

οι καημοί, κι η κάθε πίκρα να

χαθεί σ’ ένα βαθύ φιλί. Θα είναι

οι μήνες του ανθοί και οι στιγμές

του αστέρια, να μας κρατούν τη

συντροφιά, να μας κρατούν τα

χέρια.

 

Ας είναι η τύχη σύμμαχος σε κάθε μας

δρομάκι, να ρέει η χαρά μες

στην καρδιά σαν το κρυφό νεράκι.

Και το εικοσιέξι αυτό, το φωτεινό

σημάδι, να διώξει από τη σκέψη μας

το τελευταίο σκοτάδι. Υγεία

να 'χει η ανάσα μας και δύναμη η

ψυχή, να γίνει η κάθε μέρα μας

μια δροσερή ευχή.

 

Σαν έρθει η ώρα η καλή, η ώρα

η δοξασμένη, η πόρτα του νέου

του καιρού να 'ναι διάπλατα

ανοιγμένη. Να μπει το φως, να

μπει η ελπίδα, να μπει η ευτυχία,

να γράψουμε όλοι μαζί μια νέα

ιστορία. Με το «έξι» για φυλακτό

και το χαμόγελο στο βλέμμα,

καλώς να ορίσει η ζωή, στο πιο

γλυκό της ψέμα.

 

Καλαμόκεχρος Στέφανος, Γανθ1